Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014









Αλέξανδρος

Γυναίκα αφέντρα εξουσιάζει την αυλή
του βασιλιά που από μακριά προστάζει.
Κερί είναι η ζωή, μικρό κρατάει λίγο.
Μήτε οι κάβοι κι οι τριχιές το χέρι σταματούνε.
Δεν τη φοβάται τη βροχή ο άνεμος
τη στέλνει να μυρωθούνε πάθη,
να ποτιστούνε στείρες αγκαλιές.
Από τα σκέλια ο καιρός τη μέρα την τραβάει
χαίτη ο πόθος πάλλεται σε νεαρό πουλάρι.
Κι όσο ζυγιάσουν οι θεοί ποιος είναι ο πιο γενναίος
σπαθί και χάρη και άλογο όλα μαζί παλεύουν.
Αγρίμια οι λέξεις γίνονται, καλπάζουν
πάνω σ’ αόρατη γραμμή που ωθεί το χέρι.
Για πίσω η για μπρος μοίρα ορίζει,
κι ο Δίας που γνωρίζει πως δουλεύει
ο φόβος στα παράλια της ζωής.
Λυγάει η μέρα μπρος το πάθος.
Τα σώματα αριθμούς αγγίζουν .
Ατίθασο το άλογο που σε βαρβάρους
πνίγει τον τρόμο των γενναίων.
Στο ανοιχτό γιοφύρι ο πόνος
δείχνει αυτούς που μένουν.
Ο χρόνος αθεράπευτα μικρός.
Να φτάσει ως τα ανείπωτα υποσχέθηκε
και να ζητήσει απ τη ζωή τα ίσα.


κα.πα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: