Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2020



ΚΑΤΑΜΕΣΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ
βγήκαν τ’ αστέρια
της  θάλασσας
ενώθηκαν 
πάνω στο μπλε δονούνται
να φτάσουν τον ήλιο
ψυχορραγούν
στο αγκάλιασμα
καταμεσής μεσημεριού
θ' ακουστούν οι κραυγές
της ηδονής 

ως την τελική σχάση



Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020






Όλα είναι έτοιμα

Δεν αντιστέκομαι στο εφήμερο
αφήνω το τέλος να με παρασύρει
μέχρι να περάσει ο πόνος της ενοχής
για να συντάξω την εκδοχή μου
Γύρω μου ακμές, αιχμές και βάθη

Όσα είχα στομώσει χρόνια
αναμένουν την αναγγελία
του θανάτου σου

Τρίτη, 14 Απριλίου 2020


    Γιάννης Αλεξάκης (φωτογραφία Γιώργος Αλεξάκης)



Η άνοιξη αναστέλλεται επ' αόριστον 
Καραντίνα μήνας πρώτος

Συνέχεια από το μέτωπο

Άκουσα τη φωνή της από το δρόμο. Βγήκα στο μπαλκόνι και την είδα να διαπληκτίζεται με το γιο της, που μόλις είχε βγει από ένα αυτοκίνητό, πρόχειρα σταματημένο μπροστά στην κεντρική είσοδο τής ακριβώς απέναντι από τη δική μου πολυκατοικίας. Την ώρα που της έδινε μία σακούλα με φαγητά, μαγειρεμένα από τη γυναίκα του, τα φαντάστηκα να μοσχομυρίζουν ζεστά ακόμα και τα σταγονίδια της οσμής τους να αιωρούνται μέχρι το μπαλκόνι μου. Η γηραιά κυρία εκεί, ακίνητη με τα γάντια από λάτεξ και τη μάσκα κρεμασμένη από το ένα αυτί, το δεξί όπως τη έβλεπα, το αριστερό για τη δική της πραγματικότητα.
          Οι πραγματικότητες όπως και οι αλήθειες έχουν δύο εκδοχές, σκέφτηκα, τη δικιά μας και της γριάς απέναντι. Εξαρτάται σε ποια πλευρά βρίσκεσαι όταν τις κοιτάς. Το ίδιο και οι ανάγκες. Δύο άκρες έχουν και οι εκτιμήσεις μας. Κλείνεις τα μάτια και διαλέγεις εκείνη που σε βολεύει καλύτερα, αυτή που χωράς άνετα μέσα της. Ενεργείς αυτόματα· εκείνη την ώρα δεν σε παίρνει να σκεφτείς, δεν έχεις χρόνο. Τουλάχιστον, δεν είχες μέχρι τώρα. Αν καθυστερήσεις θα βρεθείς απέναντι πριν το καταλάβεις.
          Στο δεύτερο μπαλκόνι πάνω από το κεφάλι τής γηραιάς κυρίας –πώς να τη λέγανε άραγε– ένας φοιτητής μάζευε λίγο ήλιο, ψάχνοντας κάτι στο κινητό του. Μπορεί ν’ απαντούσε σε κάποιο μήνυμα, γιατί αργούσε να σηκώσει το κεφάλι του. Έτσι κι αλλιώς είχε χρόνο μέχρι τη δύση και αφού το κράτος δεν του επέτρεπε να βγει έξω έπρεπε να τον σκοτώσει. Γιατί, το κράτος φρόντιζε να διαφυλάττει την υγεία των γέρων του, να εξασφαλίζει τους παραλήπτες των συντάξεων, εκείνων που μέχρι τώρα έψαχνε να βρει κονδύλια για να τις πληρώσει.
Έσκυψα έξω από τα κάγκελα του μπαλκονιού μου. Η σημαία τής από κάτω, ξεχασμένη από την περσινή εθνική γιορτή, είχε αποκτήσει κρόσσια ενός χρόνου. Ένα σπουργίτι κουρνιασμένο στα κάγκελα τη χάζευε εξοικειωμένο με τον κυματισμό της. Κοίταξα στο δρόμο. Κάποιος γύριζε τον διακόπτη για να φορτίσει την μπαταρία τού αυτοκινήτου του· κατά προσέγγιση μπορούσα να υπολογίσω ποιο ήταν. Μια νέα γυναίκα είχε σταματήσει στο πεζοδρόμιο και κουβέντιαζε με μία άλλη από το χαμηλότερο απέναντι μπαλκόνι. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω την ηλικία τους, έβλεπα μόνο την πλάτη της επισκέπτριας· ξεχώριζαν τα ξανθά μαλλιά της απλωμένα πάνω στην κόκκινη βελουτέ ζακέτα της. Η κουβέντα τους τριγύριζε στην έλλειψη ελπίδας για το μέλλον. Ό,τι ζούσαν ήταν όσα είχαν απομείνει από τις αναδρομές τους στο παρελθόν· ό,τι μπορούσαν να θυμηθούν το είχαν ανακαλέσει.
Μια γυναίκα με χοντρό μπουφάν και φιδέ κολάν ρήμαζε την μπουκαμβίλια τού διαγωνίως απέναντι νεοκλασικού. Η γάτα νιαούριζε τον οίστρο της και δύο φουσκωτοί, που μόλις είχαν παρκάρει, κατέβαιναν κορδωμένοι μέχρι την επόμενη πολυκατοικία. Ο σκύλος μου λιαζόταν δίπλα στα κάγκελα κάνοντας τα δικά του όνειρα. Ένοιωσα τη φαγούρα της άνοιξης στα ρουθούνια μου. Κάθε προσπάθεια ν’ αποφύγω την εποχική έξαρση είχε αποδειχθεί μάταια. Έκανα δύο εισπνοές κι έριξα ένα γερό φτέρνισμα. Η γηραιά κυρία σήκωσε το κεφάλι της και με αγριοκοίταζε, η γυναίκα από το μπαλκόνι αποχαιρετούσε την ξανθιά με το κόκκινο βελουτέ, ευχαριστώντας την για το τσουρέκι που της είχε προσφέρει. Ο γιος της γηραιάς  κυρίας μπήκε στο αυτοκίνητό του και έβαλε μπρος τη μηχανή, λέγοντας στη μάνα του με αυστηρό τόνο ν’ ανεβεί στο διαμέρισμά της. Η κλέφτρα λουλουδιών με το φιδέ κολάν πήδηξε δύο σκαλοπάτια και χάθηκε στον κάθετο δρόμο. Ο οδηγός τού αυτοκινήτου έσβησε τη μηχανή, το κλείδωσε και μπήκε στην πολυκατοικία του. Εντωμεταξύ, η γηραιά κυρία πρέπει να είχε ανέβει στο διαμέρισμά της γιατί την άκουσα να κλείνει την μπαλκονόπορτα με θόρυβο. Όλα είχαν μπει στη δική τους κανονικότητα.   


Σάββατο, 4 Απριλίου 2020




Χάθηκα

Ναι χάθηκα. Κλικ
Έπαιρνα τηλέφωνο και έβγαινε ο συνδρομητής που καλέσατε. Κλικ
Τι να έκανα; Κλικ
Δώρο που δεν στοιχίζει η αγάπη. Κλικ
Αλλά… Κλικ
Αντοχές είναι αυτές, όχι υπεραστικό λεωφορείο. Κλικ
Εσύ τι θα έκανες; Κλικ
Στέγνωσα. Κλικ
Ήθελα να σκεφτώ. Κλικ
Τη συνέχεια, δηλαδή. Κλικ
Άβυσσος. Κλικ
Από τη ματιά στη σκέψη και από εκεί στο αδιέξοδο. Κλικ
Πίκρα στο στόμα. Κλικ
Έτσι και καταφέρεις να την καταπιείς, κατακάθεται στο στομάχι. Κλικ
Εκεί έμεινες για πολύ καιρό. Κλικ 
Αφέθηκες να σε σκεπάσει η πίκρα. Κλικ
Δεν αντιστάθηκες. Κλικ
Έζησα, είπες. Κλικ
Κύλησες προς την έξοδο. Κλικ
Δεν σε αναζήτησα. Κλικ
Ξέρεις, τα περιττώματα είναι τοξικά. Κλικ
Σε ζωγράφισα Gregory S. Κλικ
Με όρθια τα φτερά σου. Κλικ
Μύθος η φόρμα τού Αι Βασίλη. Κλικ
Είχες πάντα κεραίες. Κλικ






Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις: Άχρονοι καιροί

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις: Άχρονοι καιροί: γράφει η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου Από τις πρώτες μέρες του γενικού αναγκαστικού εγκλεισμού, λόγω της επιδημίας, άρχισαν ν’ α...



γράφει η Κατερίναι Παναγιωτοπούλου

Από τις πρώτες μέρες του γενικού αναγκαστικού εγκλεισμού, λόγω της επιδημίας, άρχισαν ν' ακούγονται καθαρότερα οι φωνές των πουλιών. Μέχρι τότε, οι νότες τους έφταναν συγκεχυμένες στ' αυτιά της· ταξίδευαν πάνω σε ένα χαλί γεμάτο από τους θορύβους που άφηναν, περνώντας κάτω από το μπαλκόνι της, οι εξατμίσεις των μηχανοκίνητων. Τώρα τελευταία πέρναγε, αραιά και που, κανένα μηχανάκι. Ανέβαινε αργά, με κόπο, την ανηφόρα και, ανάμεσα στις ανάσες του, άφηνε το ξάφνιασμα των πουλιών να φ...


Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020







Η άνοιξη αναστέλλεται επ’ αόριστον

Καραντίνα μέρα 7η  (Παρασκευή 20.3.2020)

Ενώ εσύ κόλλησες στο σπίτι, οκτώ μουσεία προσφέρουν ψηφιακά tour, μια ουσία υπόσχεται να νικήσει τον ιό με την κορώνα, κάμποσοι κατασκευαστές ψηφίζουν για το αντισηπτικό που καθαρίζει, από τηλεοράσεως δίνονται εξαιρετικές πληροφορίες για την ανατροφοδότηση σε κωλόχαρτα, γενικεύεται η έκσταση από τις ασκήσεις τηλεπερσόνας στο απέναντι μπαλκόνι, της οποίας σημειωτέον μέχρι τώρα δεν ήξερες την ύπαρξη. Σ’ αυτό το αλισβερίσι της ελπίδας και των φοβικών ματαιώσεων, το διαμέρισμα των περιορισμένων τετραγωνικών γίνεται αγκαλιά, προστασία, αντισηπτική υπόσχεση.

Η αυτοσυντήρηση επεμβαίνει και σε πείθει ότι είναι καλύτερα ν’ ασχολείσαι με την έλλειψη των κωλόχαρτων παρά να τα βάζεις με τον εαυτό σου, που σε κράζει ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται και, επειδή δεν έχεις νοσήσει, δεν ενδιαφέρεσαι για τις κοινωνικές ανάγκες. Προλαβαίνεις λοιπόν να πεταχτείς μέχρι το κοντινότερο σουπερμάρκετ και, με ένα ανάλαφρο «μια ζωή την έχουμε», να καταθέσεις έναν μισθό, κουβαλώντας στο σπίτι κάθε τι ευχάριστα άχρηστο, που θα σου αποσπάσει για λίγο την προσοχή.

Κι εκεί που περνάς αδιάφορα μεν ικανοποιητικά δε επανέρχεται στο μυαλό σου κάθε μητρική απαγόρευση σε περίοδο καραντίνας μελέτης για εξαμηνιαίες εξετάσεις στο Γυμνάσιο. Τότε που οι μαθητές προετοιμάζονταν στα σπίτια τους κι ερήμωναν οι δρόμοι από νεανικές φωνές. Κι αν κάποιος είχε το θράσος να παρακινήσει επαναστάσεις έβγαινε η γειτόνισσα με την γυαλιστερή ρόμπα και τα μπικουτί και έβαζε μια φωνή στη μάνα σου να σε μαζέψει γιατί ενοχλούσες, λέει, τον γιο της που είχε προσόντα και όνειρα και μπορούσε να τα καταφέρει ενώ εσύ ήσουνα αχαΐρευτος σαν τον πατέρα σου, που δεν μπόρεσε να γίνει κάτι παραπάνω από εργάτης. Κι όσο η έρμη η μάνα σου σε τράβαγε από το γιακά εσύ έβαζες φιτιλιές πως την είχε προσβάλει η γειτόνισσα με το φακιόλι και πως ο πατέρας σου ήταν πιο κύριος από τον άντρα της γκιόσας, που δεν έχανε ευκαιρία να σας μειώνει οικογενειακώς.  

Η μάνα σου είχε ήδη κάνει τις συγκρίσεις και ήξερε τις διαφορές αλλά δεν τις ξεστόμιζε για να μην σε πληγώσει κι ας την θεωρούσες δειλή. Κι εσύ, που το αίμα σου έβραζε έβαζες όρους στους στόχους σου να ξεπεράσεις το μαμμόθρεφτο, που άντε να πέρναγε σε καμία φιλοσοφική και να κατάφερνε να μπει στην επετηρίδα του υπουργείου για δάσκαλος, αλλά για να τα βγάλει πέρα μέχρι να διοριστεί έκανε ιδιαίτερα στα παιδιά της γειτονιάς. Γιατί εσύ ήσουν και πιο έξυπνος και πιο μάγκας.   


Γιατί σταμάτησες να σκέφτεσαι; Γιατί δεν ενδιαφέρεσαι πια να σώσεις τον κόσμο; Γιατί κουράστηκες; Ευκαιρία να βάλεις τη ζωή σου σε νέα βάση κι όταν αρχίσεις ν’ αναρωτιέσαι ξανά, σκέψου όσους κινδυνεύουν εκεί έξω για να σε σώσουν αν χρειαστεί. Μέχρι τότε βρες κάτι να κάνεις, διάβασε, τραγούδα, άκου μουσική, αγάπησε αυτόν που σου χαμογελάει από το απέναντι μπαλκόνι, ωστόσο σκέψου. Κι αν δεν μπορείς τίποτα απ’ όλα αυτά μέτρα κωλόχαρτα· μάθε και το παιδί σου να το κάνει, όμως μείνε σπίτι. Ευκαιρία να τα βρεις με τον εαυτό σου. 

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020





Η άνοιξη αναστέλλεται επ’ αόριστον

Καραντίνα μέρα 6η  (Πέμπτη 19.3.2020)

Από το ένα δωμάτιο στο άλλο με ραβασάκια, πώς είσαι, καλά, κι εγώ, ο Μήτσος έφαγε, ναι και τα έκανε, μάσησε κι ένα μαξιλάρι του καναπέ, ανήκουστο, πρώτη φορά το ζωντανό, έχει και τα δίκια του, αλλιώς ήταν μαθημένο, τού λείπει η βόλτα, το σκυλί σου όπως το μάθεις, δένει κόμπο τη συνήθεια, να φάει, να πιεί, να γλύψει, να τρέξει, να βγει για την ανάγκη του, δεν γίνεται να τα χωνέψει. Όλα από τις χαραμάδες της πόρτας.
Άνοιγε τα παράθυρα να φύγει η ρουτίνα και να μπει λίγη άνοιξη στο σπίτι, ύστερα σκεφτόταν ότι μπορεί να ήταν μολυσμένη και το ξανάκλεινε. Άσε τις παλαβομάρες, έλεγε η γυναίκα του πριν κλειδωθεί στο δωμάτιο. Εκείνος το πάλευε. Τί, πολύ θέλει να μεταφέρει η σκόνη τον ιό από την Ασία; Πρώτη βδομάδα είναι ακόμα, θα το συνηθίσεις, έλεγε εκείνη μαθημένη από το μέσα. Πως τα κατάφερνε να μην ξεμυτίζει, μέρες ολόκληρες; Όχι τώρα, τότε που τα πράγματα ήταν αλλιώς. Κοτοφώλο την έλεγε. Βγες έξω χανούμισσα να σε δει ο ήλιος να πάρεις βιταμίνη ντε και λίγο χρώμα, ξάσπρισες.
          Όταν οι εξετάσεις έδειξαν ότι η ντε ήταν, ντε και καλά, στα όρια άρχισε να βγαίνει. Κόντευε να το συνηθίσει όταν άρχισε το βάσανο. Να περάσει η μέρα να βγει η νύχτα, να ξημερώσει μια ελπίδα να πατήσει πάνω της ν’ ανασάνει, ν’ ανεβεί η ψυχολογία της. Άφησε τον ήλιο να ρίξει δυο ακτίνες πάνω της κι αυτός έκαψε την άμαθη σάρκα. Θάμπωσε το φως της από τα καμένα αστέρια, γέμισαν τα μάτια της μαύρες κουκίδες. Εκείνη δεν τήρησε τους κανόνες, τις εντολές, τα δεδομένα, τα έτριψε και μπήκε μέσα της το κακό, είπαν οι αρμόδιοι. Νάτα τώρα τα χαΐρια τους, δύο δωμάτια σπίτι γίνανε χώρες αφιλόξενες. Με σημειώματα συνεννοούνταν, ριγμένα κάτω από την κλειδωμένη πόρτα. Μην τυχόν και ανοίξει κάποιος το πορτόφυλλο ασυναίσθητα και σπείρουν οι δαίμονες πανικούς.
Στη ζωή τους χώθηκε ένας καημός, να περάσει η μέρα, να βγει η νύχτα, να γυρίσει ο καιρός, να φυτρώσει η ελπίδα ότι θα ζούμε και τού χρόνου, να φύγει η κάργια από πάνω μας κι όταν ξεχαστεί η αγωνία της άγνοιας, να καθαρίσει γενικά ετούτος ο φόβος πως δεν υπάρχει ελπίδα. Να γεμίσουν οι δρόμοι φωνές παιδιών, ν’ ανασάνουν οι μεγαλύτεροι, ν’ ανταμώσουν οι γέροι τ’ απομεσήμερα στα κατώφλια, ν’ αντέξουν τα πουλιά τραγούδια χαρούμενα, να φύγει η κατήφεια από τα μάτια, να φέρει το χαμόγελο αίμα στα ξερά χείλια, να πούμε καλημέρες πιστευτές, ελεύθερες, αληθινές.
             


Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020




Η άνοιξη αναστέλλεται επ’ αόριστον

Καραντίνα μέρα 5η  (Τετάρτη 18.3.2020)

Από τότε που σταμάτησε ο χρόνος οι μέρες σέρνονται. Σερνόμαστε κι εμείς. Σκεφτόμαστε «Έχω τόσα να κάνω και δεν κάνω τίποτα, ή μάλλον δεν κάνω όσα θα έκανα αν πράγματα ήταν διαφορετικά». Στην καλύτερη περίπτωση απλά υπάρχουμε. Τώρα όλα είναι αλλιώς. Η καθημερινότητά μας είναι εντελώς διαφορετική. Κανένας δεν βιάζεται, δεν πιέζει, ούτε πιέζεται. Λες και κάποιος τρίτος μάς κρίνει πάνω από τα κεφάλια μας, λες και ακολουθούμε σαν πιόνια της διαθέσεις του. Λες και θα δώσουμε λόγο αν παραβούμε τις εντολές του. Λες και μόλις λήξει ο συναγερμός θα δώσουμε γη και ύδωρ.

Η κατάσταση ρευστή, στην αρχή εκνευρίζεσαι, μετά απελπίζεσαι και στη συνέχεια το σκέφτεσαι από την αρχή. Δεν είναι εύκολο να έχεις τον εαυτό σου απέναντι όλο το εικοσιτετράωρο. Όχι όπως τα πρωινά τού κάποτε στον καθρέφτη, να πλένεσαι, να χτενίζεσαι και γενικώς να ετοιμάζεσαι να πας στη δουλειά σου. Εκεί η συνέχεια ήταν ν’ ανοίξεις την πόρτα και να βγεις στο δρόμο. Τώρα όλα είναι άγνωστα, εκεί έξω είναι ο φόβος. Παρότι περιορίζεσαι σ’ ένα σπίτι – πόσο μεγάλο μπορεί να είναι ένα σπίτι – ή, ακόμα χειρότερα, μόνο σε ένα δωμάτιο, επειδή οι συνθήκες είναι τέτοιες ή δεν έχεις άλλα περιθώρια. Τώρα είσαι ασταθής και μεταβλητός. Έχεις μπροστά σου έναν αγώνα, ένα μάθημα, μια δοκιμασία αντοχής.

Κι αν πεις κουβέντα θ’ ακούσεις: «Τί παραπονιέσαι; Άλλοι είναι στα χαρακώματα και άλλοι στον άλλο κόσμο κι εσύ παραπονιέσαι; Τώρα υπάρχει χρόνος να γιορτάσεις όλες τις γιορτές από την αρχή: Πάσχα, Δεκαπενταύγουστος, Χριστούγεννα, Απόκριες και πάλι Πάσχα. Με το να κλείνεις τα μάτια δεν περνάει ο χρόνος πιο γρήγορα».

Γιορτές, ζωές, αγάπες όλα συνήθειες. Κι εμείς γιατί παλεύουμε; Για να κρατήσουμε ζωντανές τις συνήθειες της ζωής μας ή για να ξεφύγουμε από αυτές. Μέχρι τώρα, οι θάνατοι από τις πανδημίες του παρελθόντος ήταν για μας μονάχα αριθμοί, όπως κι όλα τα πράγματα που είναι μικρότερα από τη δική μας θλίψη.

Όπως και να έχουν τα πράγματα μέσα μας, ας ευχηθούμε η θλίψη μα να σωθεί. Εκεί έξω υπάρχουν και οι άστεγοι, κάθε είδους και προέλευσης, που δεν έχουν τη δυνατότητα να ονειρεύονται πως όλα θα πάνε καλά.     



Τρίτη, 17 Μαρτίου 2020




Η άνοιξη αναστέλλεται επ’ αόριστον

Καραντίνα μέρα 4η  (Τρίτη 17.3.2020)

Δεν ξέρω πως θα είναι τα πράγματα μετά από ένα ή δυο μήνες αλλά σήμερα, τέταρτη μέρα, δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω ότι συμβαινει· απ’ ότι φαίνεται και πολλοί άλλοι σαν κι εμένα, εξακολουθούν να τα έχουν χαμένα. «Τσιμπήστε με!» θα έλεγα σε άλλη περίσταση, όμως τώρα δεν πρέπει να παρανομήσω.

Εξακολουθώ να ενημερώνομαι από «ρα.τη.τη.τα.» (ραδιοφώνου, τηλεοράσεως τηλεφώνου & “τάμπλετος”) και να αισθάνομαι σαν να ζω ταυτόχρονα σε δύο παράλληλα σύμπαντα. Από τη μία μεριά οι ειδήσεις να μεταδίδουν τραγικά γεγονότα και από την άλλη ο κόσμος στο δρόμο να συμπεριφέρεται όπως και π.κ. (προ κορονοϊού).

Μέχρι το απομεσήμερο δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ λες και ο νους μου είχε πάει διακοπές. Ύστερα, διάβασα στο διαδίκτυο ότι στη Θεσσαλονίκη, σε κοινή επιχείρηση της δημοτικής αστυνομίας τού κεντρικού δήμου και της ομάδας ΔΙΑΣ της αστυνομίας, τα μεγάφωνα έστειλαν τον κόσμο σπίτι του. Δημοσιεύονται μάλιστα και βίντεο από τη Νέα Παραλία όπου και ο κόσμος, έχοντας αγνοήσει τις συστάσεις να παραμείνει στο σπίτι του, είχε βγει βόλτα στη λιακάδα (TyposThes 17/3).  

«Τσιμπήστε με! Δεν μπορεί να ζω ακόμα!»



Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020



Η άνοιξη αναστέλλεται επ’ αόριστον

Καραντίνα μέρα 3η  (Δευτέρα 16.3.2020)

Πίσω στα παλιά τα δικά μας, εκείνα τα παιδικά, που κάποιοι βιώσαμε κλεισμένοι στις καμαρούλες μας, παλεύοντας με τις παιδικές αρρώστιες. Μαραζωμένοι πίσω από τα κουφωμένα πατζούρια ν’ αγναντεύουμε από τις χαραμάδες, οι πιο τυχεροί από μας, λίγη θάλασσα και ένα κομματάκι ουρανού.  
Από το παράθυρο τού τρίτου ορόφου τής απέναντι πολυκατοικίας η μοναξιά προβάλλεται μέσα σε κάδρο. Η γηραιά κυρία κοιτάζει τον δρόμο, σαν να περιμένει κάποιον. Ακίνητη, μέχρι να πέσει το σκοτάδι. Δεν μπορώ να διακρίνω αν τα μάτια της είναι κλειστά ή ανοιχτά. Ο καιρός έχει χαλάσει αλλά η μπαλκονόπορτα του δωματίου της παραμένει μισάνοιχτη. Αναρωτιέμαι ποιον να περιμένει με τέτοια υπομονή και αναστατώνομαι στη σκέψη ότι την βρήκε ο ύπνος ή ο θάνατος σ’ αυτή τη θέση. Την χαιρετάω με την ελπίδα να με δει. Σηκώνει τα μάτια της και το ανταποδίδει. Είναι και αυτό μία επικοινωνία, σκέφτομαι χαρούμενη που είναι ζωντανή.
Η ησυχία μάς τρυπάει τ’ αυτιά. Όλο το απόγευμα μόνο ένα μηχανάκι πέρασε. Ούτε ένα γαύγισμα, ούτε το ραδιόφωνο, που άκουγα χθες χωρίς να μπορώ να εντοπίσω το διαμέρισμα προέλευσής του. Αργεί να βραδιάσει όταν το περιμένεις για να τραβήξεις την κουρτίνα πίσω από το τζάμι και να πας για ύπνο.
Βγαίνω στο μπαλκόνι. Η γηραιά κυρία αφήνει το παράθυρο και προβάλει στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα. «Σας έχω παρέα», μού λέει, «Όταν σας βλέπω νοιώθω ασφαλής». Την χαιρετάω με μια καληνύχτα και ευχές να ξημερώσουμε αύριο καλά. 











Η άνοιξη αναστέλλεται επ’ αόριστον

Καραντίνα μέρα δεύτερη (Κυριακή 15.3.2020)

Ξύπνησα κατάκοπη μετά από ύπνο ανήσυχο. Με κυνηγούσε, λέει, ένας τεράστιος να μου πάρει τα φάρμακα και έτρεχα να μπω στην πόρτα του σπιτιού μου πριν με προλάβει. Το λαχάνιασμα έκανε αρκετή ώρα να καταλαγιάσει μέσα μου. Κατά βάθος δεν προλαβαίνω να κατανοήσω αυτό που συμβαίνει. Σαν να βρίσκομαι σε παράλληλο σύμπαν, σαν να περιμένω να ξυπνήσω από το όνειρο, που μου προκαλεί δύσπνοια. Τσιμπιέμαι σε κάθε νέα είδηση από το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση αλλά δεν αποφασίζω να τα κλείσω και τα δύο μην τυχόν και χάσω κάτι από την ενημέρωση. Η ζωή μου – όπως και τόσων άλλων γύρω μου – έχει έρθει τούμπα.
Χθες είδα τον κόσμο να κάθεται στην πλατεία και να πίνει τον καφέ του κουβεντιάζοντας αδιάφορα και άρχισα να φοβάμαι για το μυαλό μου. Εγώ το μόνο που κατάφερα ήταν να βγω μια φορά στο μπαλκόνι και να ψάξω τον ουρανό. Σήμερα, η χθεσινή ζέστη είχε κάνει στην άκρη και το βοριαδάκι καθάρισε την ασπρίλα της ατμόσφαιρας. Μπροστά μου ένα κομμάτι θάλασσας τόσο καθαρό που μπορούσα να βουτήξω μέσα του, έτσι όπως δέσποζε ανάμεσα σε δύο γωνίες πολυκατοικιών και γέμιζε τα μάτια μου. Θα μπορούσα ν’ ακολουθήσω τη συμβουλή του Μηλιόκα, να μπω σ’ ένα παπούτσι για να πάω βόλτα στο μπαρ του σαλονιού, αλλά πέρασαν πολλοί καιροί και το σαλόνι μου δεν έχει μπαρ – για να πω την αλήθεια ποτέ δεν είχε. Θα μου πεις τώρα μήπως χωράς σε ένα παπούτσι; Ούτε. Αλλά αν χρειαστεί τα καταφέρνω και τα δύο.

Ένα δωμάτιο η μικρή μας γειτονιά
και το μπαλκόνι σου μισάνοιχτο συρτάρι
Μου χαμογέλασες στου μπάνιου τη γωνιά  
σου τηλεφώνησα κι εγώ απ' το πατάρι    
(Μουσική, στίχοι: Γιάννης Μηλιόκας https://youtu.be/wfxpeiPcKpQ)









Η άνοιξη αναστέλλεται επ’ αόριστον

Καραντίνα μέρα πρώτη (Σάββατο 14.3.2020)

Μία παλιά άνοιξη άρχισε το πρόβλημα για μένα. Οι αλλεργίες όρμησαν πάνω μου και με εξουθένωσαν. Ευτυχώς κάποιοι επιστήμονες, που βρίσκουν κατά καιρούς λύσεις για τους ανθρώπους, βρήκαν και για μένα. Χάρη σ’ αυτούς το πρόβλημά μου έγινε ρουτίνα στη συνέχεια. Από τότε συνήθισα κάθε άνοιξη να παίρνω τα φάρμακά μου και να πορεύομαι παράλληλα με την άμαξα των αλλεργιών.
Η φετινή άνοιξη άργησε να ’ρθει. Την πρόλαβε ο κορονοϊός κι έτσι άργησα να παραλάβω τα φάρμακα στην ώρα τους από το φαρμακείο. Πρώτη μέρα της Καραντίνας σήμερα και επειδή φοβήθηκα να βγω στο δρόμο πήγα με το αυτοκίνητο μέχρι το φαρμακείο. Η πλατεία ήταν …

Η πλατεία ήταν γεμάτη
σαν να βγήκανε ποντίκια απ’ τις φωλιές 
χωρίς νόημα στους δρόμους
με ανόητους ανθρώπους, υποψήφιους αρρώστους στις γωνιές
κι ενώ έβριζα στη μέση αυτού του κόσμου, που ήταν μπρος μου, 
κατακόκκινη, γεμάτη από οργή
και ντροπή, που δεν ξανάδα στη ζωή μου την κλειστή...

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020





Η δικιά μου η Σάρα 
είναι θαμμένη στη Βαρσοβία
από εκείνη τη νύχτα
Νοέμβρης ήταν
ανήμερα γιορτής με κρύο

Αυτή την ώρα
στη στροφή του Μαλιακού
η θάλασσα κρύβεται
χωρίς καλές προθέσεις

Νοέμβρης είναι πάλι
ανήμερα γιορτής με κρύο
κι εγώ δεν ξέρω
σε ποια γλώσσα να καταγγείλω
αυτό που συμβαίνει 





Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019






Καλή εβδομάδα
είπε 
κι ας χάθηκε το πρώτο της
απ' τα εφτά κομμάτια
κι ας κύκλωσαν κάποιους καημούς
οι παγερές ανάσες

Καλή εβδομάδα  
να φανεί
στις ορφανές καρέκλες των 
όσων δεν θα επέστρεφαν
ευχές για ν’ ακουμπήσουν  
εννιά Δεκέμβρη ανήμερα



Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

https://www.hartismag.gr/hartis-12/poiisi-kai-pezografia/ta-mantalakia?fbclid=IwAR1v4rNeVka65lYeIKEkKWAGlsbVQ2ryM5wnhTryc1gPKlI6THh3t4KOMhM

Από τη δημοσίευση στο Λογοτεχνικό Περιοδικό ''Χάρτης, 12'' (Δεκέμβριος 2019)
το διήγημα της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου
Τα μανταλάκια


Κάθε Αύγουστο, απαραίτητα, όλη η οικογένεια 
περνούσε τις διακοπές της στο μεγάλο σπίτι της ακτής.




http://www.bonusmallmag.gr/076/?fbclid=IwAR2kBWmrqEJwWiUIzxHiLantL0apGCCOKMbHGs9kKe8sPPr0y05cF1-AQSM
Σελ: 80,81,82
Από το ''Γράφοντας μια ιστορία''
''Ο Κοτσιδάκιας''
της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου





Πατήστε εδώ:
http://www.bonusmallmag.gr/076/?fbclid=IwAR2kBWmrqEJwWiUIzxHiLantL0apGCCOKMbHGs9kKe8sPPr0y05cF1-AQSM
Σελ: 80,81,82

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019











Η αναγκαιότητα της ενδοσκόπησης

Ο άνθρωπος είναι το πρώτο πλάσμα που κοίταξε όρθιο τον ουρανό. Είναι ο «άνω θρώσκων», ο οποίος έχοντας σώμα οργανικό, με σχήμα, μορφή και κίνηση, αισθήσεις και αντίληψη δε χρειάστηκε τέσσερα πόδια για να βαδίσει ούτε να ξαπλώσει ανάσκελα στη γη για να στείλει το βλέμμα του βαθιά στο αχανές μεγαλείο του ουρανού.  
Είναι το ον, το οποίο αφού μπόρεσε να αμυνθεί από ένστικτο και να επιβιώσει χάρη στη λογική του κατάφερε να τακτοποιήσει τη σκέψη του, να τελειοποιήσει τον εγκέφαλό του και να ενισχύσει τη δύναμή του, ξεμακραίνοντας από τη φύση του ζώου.
Είναι το ίδιο ον, το οποίο στη συνέχεια ξεπέρασε τους φραγμούς της φύσης και ξεχύθηκε σε αναζητήσεις και έρευνες για την κατάκτηση κάθε επιθυμητού στόχου του.
Είναι ο άνθρωπος, του οποίου το «πρόβλημα» εξέτασε ο Αριστοτέλης και σημείωσε στο «Μετά τα φυσικά» ότι με τις αισθήσεις του – αρχικά με την όραση και στη συνέχεια και με τις υπόλοιπες – κατάφερε να αντιληφθεί, να θαυμάσει, να κατανοήσει σε βάθος και να αποδεχθεί τις ομοιότητες και τις διαφορές του σημαίνοντος και του σημαινομένου.
Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο άνθρωπος παρότι με τα επιτεύγματά του ενδυνάμωσε την αυτοπεποίθησή του σε μεγάλο βαθμό εντούτοις δεν κατάφερε να απελευθερωθεί από τα αρχέγονα ένστικτά του· ούτε καν να τα περιορίσει πόσο μάλλον να τα νεκρώσει ολοκληρωτικά. Ίσως γιατί η δύναμη, την οποία συσσώρευσε γύρω από τον εαυτό του, συμμετέχοντας στο πολυπύρηνο σύμπαν, παραγκώνισε τη συνεχή εσωτερική ανάγκη του – ως έλλογο όν – να γνωρίζει τον εαυτό του, να αναρωτιέται για τις πράξεις του, να τις εξετάζει και να τις κρίνει.
Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο εκείνο που οδηγεί τον άνθρωπο στην αλήθεια δεν είναι η εξωτερική γνώση αλλά η ενδοσκόπηση: «Εδιζησάμην Εμεωυτόν».
Σε μία και μόνη ρήση εμπεριέχεται τόσο η φιλοσοφική σοφία όσο και το νόημα της συνεχούς προσπάθειας με στόχο την κατανόησή της· το νόημα για την αναζήτηση της Αληθινής Ζωής, ανάλογα πάντα με τη σοβαρότητα των κοινωνικών συνθηκών καθώς και τη συναισθηματική ωριμότητα του κάθε ανθρώπου.
Είναι αλήθεια πως όσες φορές κι αν ζήτησε ο άνθρωπος τη βοήθεια του βαθύτερου εαυτού του εκείνος δεν αρνήθηκε να του την προσφέρει. Όπως είπε και ο Σωκράτης: Αυτά που θα καταλάβει ο καθένας από την ενδοσκόπηση θα είναι σπουδαία αλλά θα υπάρχουν πάντα και όσα δεν θα μπορέσει να καταλάβει, που θα είναι σπουδαία εξίσου.
Ίσως, σε κάποιες περιπτώσεις, ο ίδιος (ο άνθρωπος) αρνηθεί να σηκώσει το βάρος της διατιθέμενης γνώσης και εμπειρίας και προτιμήσει να μείνει στην ασφάλεια της πολυθρόνας του.
Η στιγμή θα δείξει την αναγκαιότητα της γνώσης, που βρίσκεται εκεί βαθειά ώστε να γίνει η επιλογή με σεβασμό και αποφασιστικότητα.

[Εργασία σε εξέλιξη]


Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Πολύδροσος Παρνασσού: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΜΦΙΚΛΕΙΑΣ: Εκδήλωση για να τιμή...

Πολύδροσος Παρνασσού: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΜΦΙΚΛΕΙΑΣ: Εκδήλωση για να τιμή...: Στο πλαίσιο των θερινών πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου, οι γυναίκες της Αμφίκλειας μέσω του Επιμορφωτικού & Εκπολιτιστικού Συλλ...



Το διήμερο 17-18 Αυγούστου 2019 ο Επιμορφωτικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Αμφίκλειας πραγματοποίησε, υπό την αιγίδα του Δήμου στο Πολιτιστικό Κέντρο της κωμόπολης, έκθεση με έργα τοπικών Δημιουργών. 
Οι συγγραφείς και ποιητές, των οποίων έργα παρουσιάστηκαν, είναι με αλφαβητική σειρά:

Αδάμ Αδάμ
Δημήτρης Βασιλείου  
Χρήστος Ενισλείδης (+)
Βίβιαν Ευθυμίου
Αθανάσιος Κασσιός (+)
Γιάννης Ματσιώτας (+)
Π. Διομήδης Παναγιωτόπουλος
Κατερίνα Παναγιωτοπούλου
Ευγενία Πανουργιά
Γεώργιος Παπαλιάκος (+)
Δήμητρα Παπαλιάκου
Κώστας Πεντεδέκας (+)
Γιάννης Σκορδάς
Μαρία Σκουρολιάκου
Πάνος Σκουρολιάκος
Δημήτριος Τσιτσιπής (+)

Τη δεύτερη μέρα της έκθεσης πραγματοποιήθηκε εκδήλωση, στην οποία, μετά το καλωσόρισμα των παρευρισκομένων από την Πρόεδρο του Ε.Ε.–Συλλόγου Γυναικών Αμφίκλειας, κυρία Λουκία Δρίβα, αναγνώστηκαν τμήματα από το έργο των λογοτεχνών. Τις αναγνώσεις συνόδεψε με την κιθάρα του ο μουσικός κ. Παναγιώτης Κέφος (Σχολές Κέφος).