Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Αναρτήθηκε Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΠΟΥΛΙΑ


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ


ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΠΟΥΛΙΑ

Αυτά τα απελέκητα πουλιά
είναι οικόσιτα δεν επιτίθενται
εκούσια συλλαμβάνονται κι εύκολα γίνονται
φίλοι·
μη σε τρομάζει η φριχτή τους όψη.

Τα μάζεψα σ’ ένα ποτάμι μακρινό
και τά ’φερα να τά ’χω συντροφιά
τις μέρες και τις νύχτες των δακρύων

ίσως σαν επεκτάσεις της συμπάθειας
προς τους μειλίχιους και βολικούς
ασχημανθρώπους.



Από την ποιητική συλλογή «Οι συζητητές», Εκδόσεις του περιοδικού Πόρφυρας, Κέρκυρα 1981.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017







"Με τις ευχές δεν διορθώνονται τα στραβά" έλεγε η μάνα μου και, σχεδόν πάντα, συμπλήρωνε "κούνα και τα χέρια σου". Τι τα θες, λέω εγώ, άμα ξεκινήσει στραβά η εβδομάδα δεν φταίει ο στραβός γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε.
Δηλαδή, όλα μας φταίνε τις τελευταίες εβδομάδες. Τη μια η ζέστη, την άλλη οι βροχές, την τρίτη η αφραγκία χάσαμε την ησυχία μας τον τελευταίο καιρό. Κι εκεί που φύσηξε βοριαδάκι κι ανασάναμε λίγο, χτύπησε πάλι ο «από πάνω».
          Τι να κάνουμε, το πήραμε απόφαση πια πως έχει κι αυτός δικαιώματα, μιας και δουλεύει νύχτα, που κι εμείς νύχτα δουλεύουμε αλλά δεν κάνουμε τα μύρια όσα. Το πήραμε απόφαση και δεν αντιδρούμε ούτε όταν κάνει μπάνιο ο άνθρωπος, ούτε που δεν αλλάζει λαστιχάκια στα τσόκαρα και διαμαρτύρεται το παρκέ, ούτε άμα κατεβάζει χαράματα τα ρολά που ξέχασε φεύγοντας για τη δουλειά του το απόγευμα, ούτε που… Θε μου συχώρα με· είναι βλέπεις και η μόνωση που φταίει για τα πολλά ευτράπελα στην πολυκατοικία μας –και που να ψάξεις τον κατασκευαστή του 1973 στα τόσα νεκροταφεία της πρωτεύουσας.  
          Έτσι καταπίνουμε πολλά τον τελευταίο καιρό, αλλά χθες το βράδυ ήρθε η ώρα και έφτασε ο κόμπος στο δόντι της τσατσάρας και μας την τίναξε κατακούτελα. Είπαμε κι εμείς να ξαπλώσουμε ένα βράδυ νωρίτερα, σαν άνθρωποι, γιατί ξενύχτι με ξενύχτι ζαρώσανε τα δέρματά μας πριν την ώρα τους, μιας και αύριο θα είχαμε δουλειά -όπως και κάθε μέρα άλλωστε εκτός από μία εβδομάδα το χρόνο που πάμε στο χωριό για κανένα πανηγύρι, μεγάλη η χάρη των αγίων μας. Είναι και που σταμάτησαν τα σχολεία λόγω καλοκαιριού και τα παιδιά μας δεν ξέρουν τι να κάνουν κι όλη μέρα στραβώνονται στις οθόνες των κινητών. Σκεφτήκαμε λοιπόν να τ’ απασχολήσουμε δημιουργικά –που να είναι μαύρη η ώρα όσων αποφάσισαν να σταματάνε τα σχολεία το καλοκαίρι, ίσως να πρέπει σαν κοινωνία να σκεφτούμε την ετήσια απασχόληση των παιδιών μας- και καταλήξαμε να σερνόμαστε από καναπέ σε καναπέ –εντάξει το παραδέχομαι αυτός ήταν ο λόγος που ξαπλώσαμε νωρίτερα. Τι τα θες. Δύο και τέταρτο έβαλε ο αθεόφοβος σκούπα στα κεφάλια μας και όχι οποιαδήποτε σκούπα αλλά turbo electronic κατηγορίας Α, ικανότητας απορρόφησης στα χαλιά 91% (Κατηγορία G) και εκπεμπόμενο θόρυβο 90 Ντεσιμπέλ.
Και καθώς λένε οι ψυχολόγοι, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, η ηχορρύπανση επιβαρύνει τη σωματική και ψυχική υγεία, ενώ αποδεικνύεται εξαιρετικά επιβλαβής για τον εγκέφαλο, παίζει ύπουλο ρόλο στις διαπροσωπικές σχέσεις, προκαλεί επιθετικότητα και ωθεί σε συγκρούσεις.
Τι να κάνουμε οι άνθρωποι; Να πάρουμε χάπια;

Ο εκ βαθέων αναρωτηθείς






Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017




 















Συστημικός εκσυγχρονισμός


Στις παρασιτικές αποικίες,
που η χώρα γίνεται χώρος,
οι κάργιες κρώζουν
πάνω απ’ τα κεφάλια
του έθνους, που γίνεται κράτος
Ο κυρίαρχος λόγος
προετοιμάζει αποδοχή
αποικιακής υπόστασης
χωρίς διέξοδο
Η ιστορική αθανασία
λιβανοποιείται,
κλονίζεται η συνοχή,
ανισορροπεί η ανάπτυξη
Δύσπνοια, σπίλος
διανοητικής απραξίας
Ο ποιητής παίρνει
αναγκαίες ανάσες
πριν από το πούρο της ειρήνης
Μοναδικός αντίπαλος
ενός νεαρού έθνους,
που δεν θ’ αγωνίζεται,
η κοινωνία





Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017





Daniel Barklay 




Τώρα που φεύγω

Ήρθα στον κόσμο ζωντανός οριακά,
κι είδα δύο δρόμους να ανοίγονται
μπροστά μου, ένα πηγάδι κι ένα φως,
μα η πρώτη ανάσα δεν γνωρίζει εκδοχές.
Αν είχα φανταστεί πως ήμουν διαφορετικός
θα είχα στρώσει τη ζωή μου αλλιώς
το νιώθω τώρα δραπετεύοντας,
μπλαβής από την ασφυξία, 
αφήνω πίσω εκκρεμότητες πολλές.


Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017
























....




Πρώτη μέρα

Την πρώτη της ζωής του, ανήμερα,
λάσπη από το κρυφό ποτάμι
πλησίασε, παρηκμασμένα τρεμάμενη,
τ’ αποσιωπητικά της σκέψης του.
Ένα πένθος σώπασε πάνω του  
σαν φρίκη  γλιτσερό, σαν φθόνος,
ίδιο με τον κανόνα του θανάτου.
Εκεί, ξάφνου μία λάμψη
του ανοιγόκλεισε τα μάτια,
δυο σταγόνες κύλισαν
στο μέτωπό του
κι ήταν σαν να τον δρόσισαν
εκατομμύρια καλοκαίρια.

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017





Την πλησίασα
φορώντας την αμηχανία μου
κι εκείνη με φίλησε στο μάγουλο.
Με μπέρδεψε με κάποια άλλη, σκέφτηκα
Πριν χωρίσουμε με φίλησε ξανά,
διπλά αυτή τη φορά
Σαν να ήξερε
πως ήμουν η δική της άγνωστη 

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017








Μεθεόρτια 

Η αναπόληση είναι δύσκολο πράγμα ένα τραύμα που σε πονάει σαν να δίνεις αδιέξοδες εξετάσεις κι ακόμα πιο βαρύ σαν να περιμένεις αποτελέσματα που θ' αργήσουν να βγουν ένα πράγμα βαθύ σαν ερωτηματικό διαρκείας τύπου θα ζήσω γιατρέ μου ή θα με μπήξουν στο χώμα.
     Κι ακόμα χειρότερη είναι εκείνη η αναπόληση που έχεις μέσα σου να σου τρώει τα έντερα και να μη χορταίνει να θες να τη σπρώξεις να χαθεί στ' απορρίμματα και να σου ξεφεύγει κι όταν παραιτείσαι ν' ανεβαίνει χορτάτη μέχρι την ανάσα σου να σε πνίγει και να την καταπίνεις κι ύστερα να νιώθεις σαν να σε πήρε και σε σήκωσε ένα πράγμα σαν αέρας λυπητερός και χαρούμενος μαζί λες και δεν την έχεις καταπιεί.
     Αυτή σε κάνει κάθε Πάσχα να ξυπνάς με τον καπνό στα ρουθούνια το τσούξιμο στα μάτια και τον γνωστό πονοκέφαλο που χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβεις την αιτία του κι ας μη την παραδέχεσαι όταν αναπολείς σαν να μην βλέπεις του αθώους διάκους να στριφογυρίζουν στη σούβλα ούτε ν' ακούς τον ήχο των κουδουνιών πριν αλλάξουν ιδιοκτήτη για ένα χρόνο ούτε τις προτροπές να μη φοβάσαι το χάρο και πίνεις άλλο ένα γιατί τον φοβάσαι και θα τον φοβάσαι αφού έτσι έμαθες το έθιμο πάνω απ' όλα κι ας μη το αντέχεις Χριστέ μου να σταυρώνεσαι σαν άνθρωπος κάθε χρόνο κι ας είσαι πνιγμένος σε ξένα νερά διαμελισμένος από βόμβες ερευνητών πολεμικής τεχνολογίας μεταλλαγμένος από τους δυνατούς του κόσμου δηλητηριασμένος ανάμεσα σ' αυτούς που περισσεύουν.
    Όσο το σκέφτομαι νιώθω και τη δική μου ανάσα να περισσεύει και από τους Καλούς και από τους Κακούς αυτού του κόσμου γιατί εγώ παιδιόθεν ανήκω στους Ανάμεσα σ' εκείνους που δεν αγαπούσαν το Πάσχα γιατί μ' απόδιωχνε από το κρεβάτι μου για να κοιμηθεί η υποχρέωση του ετήσιου μουσαφίρη που δεν την ξανάβλεπα στη ζωή μου. Γιατί δεν άντεχα τον καπνό τον ήλιο και τη φωτογραφημένη απελπισία των σφαγίων με τις γλώσσες έξω ούτε τις βακχικές κλαγγές συντονισμού της σούβλας με τον πάσσαλο κι έψαχνα αιτίες για τιμωρία που θα μου στερούσε την τιμή να γυρίσω το αρνί στο λάκκο.
     Κι ακόμα μετά από τόσα χρόνια διφορούμενα αισθάνομαι. Ικανοποίηση που μεγάλωσα και δεν μου επιβάλλεται η αποδοχή της χαράς των σφαγίων και θλίψη γιατί επαληθεύτηκε η μάνα μου που μου έλεγε πως θα γεράσω και μυαλό δεν θα βάλω.
      
   Καλή από-ανα-κατά-σταση. 


Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017



















η προσμονή
μιλάει με παραβολές
φυτεύει εικόνες
στα βλέμματα
ανάβει την αγρύπνια
ελπίδες στάζει
υψώνει σιωπές
σ’ ανίερες σκέψεις
να κρατηθεί θέλει
κι οι μνήμες τρίβονται
σαν τα ξερά χορτάρια


Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017






Ψιχία (αρ. 3)

μελαγχολικός απόηχος
οι μασκαράδες που ακουμπάνε 
αμίλητοι ο ένας στον άλλο  
οι χορευτές που τρίβουν τα πόδια τους
πονεμένα στο πάτωμα

μελαγχολικός απόηχος
η μπάντα που σίγησε
και μονάζει πίνοντας σέρτικο
ο άνδρας που χορεύει ακόμα
γερτός αργό ζεϊμπέκικο

μελαγχολικός απόηχος
και η απόφαση να συνεχίσεις
όταν η ζωή αναγγείλει τη λήξη της

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις: Κύκλος η ζωή

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις: Κύκλος η ζωή: γράφει η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου εικόνα: Βιβή Τουρόγιαννη Κύκλος η ζωή. Γραπώνεσαι πάνω της και, όπως κυλάει, σε λιώνει ή σ...





Κύκλος η ζωή...

Πρώτη δημοσίευση στο διαδικτυακό Λογοτεχνικό Περιοδικό ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ από τον Γιώργο Κορδομενίδη. Τον ευχαριστώ και εκείνον και το περιοδικό. 

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017





Αντιμετωπίζοντας τη σκιά μου 

Στέκομαι στο άνοιγμα της σπηλιάς
Σηκώνω τα χέρια ψηλά 
νακουμπήσουν στην κορυφή 
κι ύστερα ταφήνω να περιηγηθούν
Δείχνω ψηλός
Ο ήλιος με κάνει ό,τι φαίνομαι
αυτός μεγαλώνει τη σκιά μου και την απλώνει 
αυτός την προβάλει στο βάθος της σπηλιάς.   
Δεν τον κοιτάζω
Αρνούμαι να μάθω αν ανήκω, 
μέσα η έξω απ' τη σπηλιά
Αν δω τον ήλιο κατάματα 
δεν θα 'χω δύναμη να επιστρέψω στο σκοτάδι 
κι αν μου φανεί μικρός 
δεν θα με ζεστάνει ξανά ο πόθος του.
Θα τον αφήσω να μου χαϊδεύει την πλάτη
θα νιώθω το αρσενικό του αγκάλιασμα 
κι αν τ' άγγιγμά του με διαφθείρει,
δεν θα γυρίσω το κεφάλι μου πίσω.
Δεν θέλω το φως στα μάτια μου
να εκβιάσει την επιλογή μου.
Θέλω να θυμάμαι τη στιγμή 
που επέλεξα να γίνω αυτός που είμαι.



Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017




Ο Άγιος 

της Φωτεινής Τέντη


Όταν το παιδί μελάνιασε και του κόπηκε η ανάσα για πάντα, η μάνα έβγαλε φωνή στριγκή να φέρει τον αδελφό μου πίσω, αλλά εκείνος μόνο πάγωνε μέχρι που την τράβηξαν από πάνω του όταν πια είχε αρχίσει να κοκαλώνει και λίγο ακόμα και δεν θα μπορούσαν να  τον ετοιμάσουν για το φέρετρο. 
    Κάποια ώρα, προς τα ξημερώματα, εκεί που τον ξενυχτούσαν, εμφανίστηκε ο Άγιος στον τοίχο απέναντι από το λείψανο, με μάτια γλαρωμένα, ανακατωμένα μαλλιά και γένια λευκότερα απ' ό,τι τον ξέραμε. Έμεινε εκεί ακίνητος, με τα χέρια σταυρωμένα χωρίς να κοιτά τη μάνα, μόνο κοιτούσε κάτω, μα εκείνη όταν το είδε έβγαλε πάλι δυνατή φωνή και άρχισε να τον βρίζει και να τον καταριέται. Πήρε ό,τι βρήκε μπροστά της και του πετούσε, τασάκια, πιάτα, τα φλιτζανάκια με τον καφέ και τα ποτήρια με το κονιάκ, κάποια στιγμή βρήκε και κάτι πέτρες δίπλα στο τζάκι και τις πετούσε κι αυτές στον τοίχο.
    
    Ο κόσμος που ήταν μαζεμένος για το ξενύχτι νόμιζε πως τρελάθηκε και έπεσαν πάνω της να την ησυχάσουν, την πήγαν στο δίπλα δωμάτιο να ξαπλώσει μα εκείνη συνέχισε να βρίζει και να καταριέται μέχρι που δεν είχε άλλο φαρμάκι, στέγνωσε το στόμα της και έμεινε ανοιχτό και με μια υποψία αφρού στην άκρη των χειλιών της, να κοιτάει το εικονοστάσι και να βλαστημάει από μέσα της όλα τα θεϊκά, γιατί τι "Θεός υπάρχεις" άμα δεν έχεις τρόπο να σωθεί ένα αγγελούδι δέκα χρονών που αμαρτία δεν είχε προλάβει να έχει καμιά, "στην Κόλαση να καούν όλοι", δεν πίστευε τίποτα κι ούτε τους ήθελε στο σπίτι της. 

    Παρ' όλ' αυτά δεν πήρε ποτέ τέτοιο θάρρος να βγάλει το εικονοστάσι από το σπίτι, αλλά κι ο Άγιος δεν ξανατόλμησε να εμφανιστεί μπροστά της, γιατί μόλις τον έβλεπε τον έπαιρνε με τις πέτρες και μόνο περνώντας τα χρόνια και αφού κάπως καταλάγιασε η στεναχώρια για το πεθαμένο παιδί, τον άφηνε να κάθεται στον τοίχο μόνο με την πλάτη γυρισμένη για να μην βλέπει το πρόσωπό του και της θυμίζει το κακό που την είχε βρει. 


Ο Άγιος της Φωτεινής Τέντη
Δημοσιεύτηκε 15 Ιανουαρίου στην BIBLIOTHEQUE

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου στην 5η Λογοτεχνική Σκηνή





Εκείνο το βράδυ έσερνα 850 χιλιόμετρα και πολλή αγωνία. Η κούραση είχε σταθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και αρνιόταν. Ένα βλέμμα μ' ενθάρρυνε και οι λέξεις που το ακολούθησαν μ' ενδυνάμωσαν. ''Ή τώρα ή ποτέ", σκέφτηκα και μίλησα. Ύστερα άστραψαν φώτα κι ήρθαν πολλά ζεστά χέρια και μ' άγγιξαν. Αυτή ήταν η επίσημη "πρώτη" μου στην 5η Λογοτεχνική Σκηνή. 
Ευχαριστώ τον κύριο Γιώργο Κορδομενίδη για την πρόσκληση και όλον τον κόσμο, που έγινε μια ζεστή αγκαλιά για μένα. Ευχαριστώ και τις λέξεις. Ο ήχος τους ήταν τόσο γλυκός όσο η λύτρωση.