Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017





Την πλησίασα
φορώντας την αμηχανία μου
κι εκείνη με φίλησε στο μάγουλο.
Με μπέρδεψε με κάποια άλλη, σκέφτηκα
Πριν χωρίσουμε με φίλησε ξανά,
διπλά αυτή τη φορά
Σαν να ήξερε
πως ήμουν η δική της άγνωστη 

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017








Μεθεόρτια 

Η αναπόληση είναι δύσκολο πράγμα ένα τραύμα που σε πονάει σαν να δίνεις αδιέξοδες εξετάσεις κι ακόμα πιο βαρύ σαν να περιμένεις αποτελέσματα που θ' αργήσουν να βγουν ένα πράγμα βαθύ σαν ερωτηματικό διαρκείας τύπου θα ζήσω γιατρέ μου ή θα με μπήξουν στο χώμα.
     Κι ακόμα χειρότερη είναι εκείνη η αναπόληση που έχεις μέσα σου να σου τρώει τα έντερα και να μη χορταίνει να θες να τη σπρώξεις να χαθεί στ' απορρίμματα και να σου ξεφεύγει κι όταν παραιτείσαι ν' ανεβαίνει χορτάτη μέχρι την ανάσα σου να σε πνίγει και να την καταπίνεις κι ύστερα να νιώθεις σαν να σε πήρε και σε σήκωσε ένα πράγμα σαν αέρας λυπητερός και χαρούμενος μαζί λες και δεν την έχεις καταπιεί.
     Αυτή σε κάνει κάθε Πάσχα να ξυπνάς με τον καπνό στα ρουθούνια το τσούξιμο στα μάτια και τον γνωστό πονοκέφαλο που χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβεις την αιτία του κι ας μη την παραδέχεσαι όταν αναπολείς σαν να μην βλέπεις του αθώους διάκους να στριφογυρίζουν στη σούβλα ούτε ν' ακούς τον ήχο των κουδουνιών πριν αλλάξουν ιδιοκτήτη για ένα χρόνο ούτε τις προτροπές να μη φοβάσαι το χάρο και πίνεις άλλο ένα γιατί τον φοβάσαι και θα τον φοβάσαι αφού έτσι έμαθες το έθιμο πάνω απ' όλα κι ας μη το αντέχεις Χριστέ μου να σταυρώνεσαι σαν άνθρωπος κάθε χρόνο κι ας είσαι πνιγμένος σε ξένα νερά διαμελισμένος από βόμβες ερευνητών πολεμικής τεχνολογίας μεταλλαγμένος από τους δυνατούς του κόσμου δηλητηριασμένος ανάμεσα σ' αυτούς που περισσεύουν.
    Όσο το σκέφτομαι νιώθω και τη δική μου ανάσα να περισσεύει και από τους Καλούς και από τους Κακούς αυτού του κόσμου γιατί εγώ παιδιόθεν ανήκω στους Ανάμεσα σ' εκείνους που δεν αγαπούσαν το Πάσχα γιατί μ' απόδιωχνε από το κρεβάτι μου για να κοιμηθεί η υποχρέωση του ετήσιου μουσαφίρη που δεν την ξανάβλεπα στη ζωή μου. Γιατί δεν άντεχα τον καπνό τον ήλιο και τη φωτογραφημένη απελπισία των σφαγίων με τις γλώσσες έξω ούτε τις βακχικές κλαγγές συντονισμού της σούβλας με τον πάσσαλο κι έψαχνα αιτίες για τιμωρία που θα μου στερούσε την τιμή να γυρίσω το αρνί στο λάκκο.
     Κι ακόμα μετά από τόσα χρόνια διφορούμενα αισθάνομαι. Ικανοποίηση που μεγάλωσα και δεν μου επιβάλλεται η αποδοχή της χαράς των σφαγίων και θλίψη γιατί επαληθεύτηκε η μάνα μου που μου έλεγε πως θα γεράσω και μυαλό δεν θα βάλω.
      
   Καλή από-ανα-κατά-σταση. 


Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017



















η προσμονή
μιλάει με παραβολές
φυτεύει εικόνες
στα βλέμματα
ανάβει την αγρύπνια
ελπίδες στάζει
υψώνει σιωπές
σ’ ανίερες σκέψεις
να κρατηθεί θέλει
κι οι μνήμες τρίβονται
σαν τα ξερά χορτάρια


Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017






Ψιχία (αρ. 3)

μελαγχολικός απόηχος
οι μασκαράδες που ακουμπάνε 
αμίλητοι ο ένας στον άλλο  
οι χορευτές που τρίβουν τα πόδια τους
πονεμένα στο πάτωμα

μελαγχολικός απόηχος
η μπάντα που σίγησε
και μονάζει πίνοντας σέρτικο
ο άνδρας που χορεύει ακόμα
γερτός αργό ζεϊμπέκικο

μελαγχολικός απόηχος
και η απόφαση να συνεχίσεις
όταν η ζωή αναγγείλει τη λήξη της

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις: Κύκλος η ζωή

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις: Κύκλος η ζωή: γράφει η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου εικόνα: Βιβή Τουρόγιαννη Κύκλος η ζωή. Γραπώνεσαι πάνω της και, όπως κυλάει, σε λιώνει ή σ...





Κύκλος η ζωή...

Πρώτη δημοσίευση στο διαδικτυακό Λογοτεχνικό Περιοδικό ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ από τον Γιώργο Κορδομενίδη. Τον ευχαριστώ και εκείνον και το περιοδικό. 

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017





Αντιμετωπίζοντας τη σκιά μου 

Στέκομαι στο άνοιγμα της σπηλιάς
Σηκώνω τα χέρια ψηλά 
νακουμπήσουν στην κορυφή 
κι ύστερα ταφήνω να περιηγηθούν
Δείχνω ψηλός
Ο ήλιος με κάνει ό,τι φαίνομαι
αυτός μεγαλώνει τη σκιά μου και την απλώνει 
αυτός την προβάλει στο βάθος της σπηλιάς.   
Δεν τον κοιτάζω
Αρνούμαι να μάθω αν ανήκω, 
μέσα η έξω απ' τη σπηλιά
Αν δω τον ήλιο κατάματα 
δεν θα 'χω δύναμη να επιστρέψω στο σκοτάδι 
κι αν μου φανεί μικρός 
δεν θα με ζεστάνει ξανά ο πόθος του.
Θα τον αφήσω να μου χαϊδεύει την πλάτη
θα νιώθω το αρσενικό του αγκάλιασμα 
κι αν τ' άγγιγμά του με διαφθείρει,
δεν θα γυρίσω το κεφάλι μου πίσω.
Δεν θέλω το φως στα μάτια μου
να εκβιάσει την επιλογή μου.
Θέλω να θυμάμαι τη στιγμή 
που επέλεξα να γίνω αυτός που είμαι.



Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017




Ο Άγιος 

της Φωτεινής Τέντη


Όταν το παιδί μελάνιασε και του κόπηκε η ανάσα για πάντα, η μάνα έβγαλε φωνή στριγκή να φέρει τον αδελφό μου πίσω, αλλά εκείνος μόνο πάγωνε μέχρι που την τράβηξαν από πάνω του όταν πια είχε αρχίσει να κοκαλώνει και λίγο ακόμα και δεν θα μπορούσαν να  τον ετοιμάσουν για το φέρετρο. 
    Κάποια ώρα, προς τα ξημερώματα, εκεί που τον ξενυχτούσαν, εμφανίστηκε ο Άγιος στον τοίχο απέναντι από το λείψανο, με μάτια γλαρωμένα, ανακατωμένα μαλλιά και γένια λευκότερα απ' ό,τι τον ξέραμε. Έμεινε εκεί ακίνητος, με τα χέρια σταυρωμένα χωρίς να κοιτά τη μάνα, μόνο κοιτούσε κάτω, μα εκείνη όταν το είδε έβγαλε πάλι δυνατή φωνή και άρχισε να τον βρίζει και να τον καταριέται. Πήρε ό,τι βρήκε μπροστά της και του πετούσε, τασάκια, πιάτα, τα φλιτζανάκια με τον καφέ και τα ποτήρια με το κονιάκ, κάποια στιγμή βρήκε και κάτι πέτρες δίπλα στο τζάκι και τις πετούσε κι αυτές στον τοίχο.
    
    Ο κόσμος που ήταν μαζεμένος για το ξενύχτι νόμιζε πως τρελάθηκε και έπεσαν πάνω της να την ησυχάσουν, την πήγαν στο δίπλα δωμάτιο να ξαπλώσει μα εκείνη συνέχισε να βρίζει και να καταριέται μέχρι που δεν είχε άλλο φαρμάκι, στέγνωσε το στόμα της και έμεινε ανοιχτό και με μια υποψία αφρού στην άκρη των χειλιών της, να κοιτάει το εικονοστάσι και να βλαστημάει από μέσα της όλα τα θεϊκά, γιατί τι "Θεός υπάρχεις" άμα δεν έχεις τρόπο να σωθεί ένα αγγελούδι δέκα χρονών που αμαρτία δεν είχε προλάβει να έχει καμιά, "στην Κόλαση να καούν όλοι", δεν πίστευε τίποτα κι ούτε τους ήθελε στο σπίτι της. 

    Παρ' όλ' αυτά δεν πήρε ποτέ τέτοιο θάρρος να βγάλει το εικονοστάσι από το σπίτι, αλλά κι ο Άγιος δεν ξανατόλμησε να εμφανιστεί μπροστά της, γιατί μόλις τον έβλεπε τον έπαιρνε με τις πέτρες και μόνο περνώντας τα χρόνια και αφού κάπως καταλάγιασε η στεναχώρια για το πεθαμένο παιδί, τον άφηνε να κάθεται στον τοίχο μόνο με την πλάτη γυρισμένη για να μην βλέπει το πρόσωπό του και της θυμίζει το κακό που την είχε βρει. 


Ο Άγιος της Φωτεινής Τέντη
Δημοσιεύτηκε 15 Ιανουαρίου στην BIBLIOTHEQUE

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου στην 5η Λογοτεχνική Σκηνή





Εκείνο το βράδυ έσερνα 850 χιλιόμετρα και πολλή αγωνία. Η κούραση είχε σταθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και αρνιόταν. Ένα βλέμμα μ' ενθάρρυνε και οι λέξεις που το ακολούθησαν μ' ενδυνάμωσαν. ''Ή τώρα ή ποτέ", σκέφτηκα και μίλησα. Ύστερα άστραψαν φώτα κι ήρθαν πολλά ζεστά χέρια και μ' άγγιξαν. Αυτή ήταν η επίσημη "πρώτη" μου στην 5η Λογοτεχνική Σκηνή. 
Ευχαριστώ τον κύριο Γιώργο Κορδομενίδη για την πρόσκληση και όλον τον κόσμο, που έγινε μια ζεστή αγκαλιά για μένα. Ευχαριστώ και τις λέξεις. Ο ήχος τους ήταν τόσο γλυκός όσο η λύτρωση.