Στα Άκρα - Ντίνος Χριστιανόπουλος (Β' Μέρος)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΑ ΑΚΡΑ
ΜΕΡΟΣ Β΄



 

Στα Άκρα - Ντίνος Χριστιανόπουλος (Α' Μέρος)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΑ ΑΚΡΑ
ΜΕΡΟΣ Α΄

Για κάποιους φίλους που δεν παρακολούθησαν την συνέντευξη. Θεωρώ πως πρέπει να την δείτε. Έχετε να μάθετε πολλά. Είναι σημαντικότερη από οποιοδήποτε σεμινάριο. 

Ποία του βίου μου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος;

Λάτρεψα το χαμόγελο, που ανάβλυζε η ψυχή σου,

της σκέψης την αγνότητα και τ άδολο το βλέμμα,

που φώτιζαν και στέριωναν δειλά την ύπαρξή σου

απέναντι σ' ανάξιους, που έχουν θεό το ψέμα .

Θαύμασα, που την έλλειψη μ' αυτάρκεια την ντύνεις.

Τη θεία σου ολιγάρκεια μπροστά στην προσφορά,

την άδολη αγάπη σου, που αντίδωρο τη δίνεις

στον οίκτο που σ' απόθεσαν με αντίδοτο χαρά.

Ζήλεψα την πληρότητα που θεία σ' ομορφαίνει.

Την ψυχραιμία, που έτρεφε η άγνοια τρυφερά

και την πραότητα μαζί με την μεγαλοσύνη,

που απόπνεε η εικόνα σου μακριά απ' τη φθορά.

Ρούφηξα και το βλέμμα σου στον ουρανό στραμμένο,

το επτά φορές πιο γαλανό, σαν θάλασσα βαθύ

και την καθάρια σου μορφή, λευκό κερί αναμμένο,

που αμαχητί αφόπλιζε κάθε διεκδικητή.

Ένιωσα τις ανάσες σου, που υστερνές ξοδεύαν

την προσοχή σου ολάκερη στης νύχτας τη θωριά.

Τις λιγοστές σου τις στιγμές, που ανάλαφρα οδεύαν,

ωσάν το κύμα να έσπρωχνε ο ζέφυρος αργά.

Άγγιξα και το στρώμα σου, κρυστάλλινο σαν δύνη,

άκαμπτο, που απλωνότανε σε πλήρη υποταγή

κι αδιάφορα προσέγγιζε του τέλους την οδύνη

μακριά από κάθε προσμονή, ελπίδα και ευχή.

Τη νύχτα τη φοβήθηκα, που γνώση σου στερούσε

κι από τη μοίρα ζήτησα άρση της καταδίκης.

Ικέτευσα και τη ζωή, που χρόνια σ' αγνοούσε,

να σου δοθεί απλόχερα σα να 'σουν το παιδί της.

Μίσησα και τη Μήδεια που λόγιαζες θεά σου

και βύζαγμα σ' αρνήθηκε ζητώντας πληρωμή

ν' απαλλαγεί απ' το μίασμα της μη αρτιότητάς σου

κι έκθετο σε παράτησε στ' ανέμου την ορμή.

Πόνεσα απ' την υποταγή, που είχε η καρδιά σου

σε άθλιο γεννήτορα και ανάξιο υποκριτή.

Στον θάνατο σ' οδήγησε, αμνέ μου, άθελα σου,

σαν άλλος Αγαμέμνονας με αναίσχυντη ισχύ.

Τη μέρα καταράστηκα, στου πρωινού την άχνα,

κι άψυχη σε προστάτεψα απ' τ' άκλαυτό σου χώμα.

Σε κούρνιασα ν' αναπαυθείς μες στα δικά μου σπλάχνα.

Μικρό πουλί μου διάφανο και ματωμένο ακόμα.

Σαν Προμηθέας πότισα το όρνιο που διψούσε.

Με νύχια και δαγκωματιές κράτησα τη ζωή σου

κι απόδιωξα τη Χάρυβδη, που στο χαμό αλυχτούσε

το θάνατο, που θ' άγγιζε το παιδικό το κορμί σου.

Κι αφού η ζωή μ' απόδιωξε εκάλεσα την τύχη.

Στα χέρια της σε απόθεσα σώος να πορευτείς

κι ευχήθηκα να τον ευρείς, πριν το κακό σου τύχει,

τον θείο δρόμο της Εδέμ κι άδοξα μην ταφείς.

Μ' όση ψυχή μου απόμεινε θα σου φιλώ το στόμα.

Σπλάχνο μου εσύ αγέννητο και άταφο ακόμα.



 

 

 

 

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα

 

Τώρα που μπήκαμε πια στην τελική ευθεία και οι αντοχές λιγοστεύουν χρειαζόμαστε μία ώθηση.

Σαν μια προσφορά βοήθειας για την επιλογή της ευκαιρίας ανασύνταξης, που θα μας οδηγήσει στο τέρμα χωρίς ενδοιασμούς, αναστολές και υποχωρήσεις. 

Με την ανάταση της καρδιάς μας να συμβάλλουμε στην ανάσταση όλων γύρω μας.

Το έχουμε ανάγκη μετά τις καταδίκες, άδικες η δίκαιες, που μας επέβαλαν δικοί και ξένοι.

Καλή αντάμωση εκεί, που μας περιμένει το μήνυμα της Ανάστασης.

 

Κα.πα.

 

 

 

Σνφμύωα με μια έυρενα στο Πισήναπιμετο του Κμτρπιαιζ, δεν πεαίζι ρλόο με τι σριεά

ενίαι τοθοπεμετενα τα γταμάμρα μσέα σε μια λξέη, αεκρί το πώτρο και το ταελείτυο

γάμρμα να ενίαι στη στωσή θσέη. Τα υλοπιόπα μροπούν να ενίαι σε τχίυεας θιέεσς και

μροπετίε να δαβαιάεστε τις λιεξές χρωίς πλβημόρα. Ατυό γνίταει γαιτί ο απρώνθονις

εκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξέη αλλά την λξέη σαν σνύλοο.

 Ατίπτσυεο ε;

Σας προσκαλώ και εγώ με τη σειρά μου να βρεθούμε όλοι δίπλα στην αγαπηγή συνάδελφο Έρη Ρίτσου και να γνωρίσουμε αυτό το πόνημα του ποιητή, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

Κατερίνα Παναγιωτοπούλου

 

Η αποκαθήλωση της ουτοπίας

Πέρασαν οι μέρες και πήραν μαζί τους όλες τις κοινωνικά αποδεκτές ευκαιρίες μασκαρέματος.  Οι τελευταίες παράτες των απελπισμένων εξορμήσεων έσβησαν μαζί με τις ανάσες των ξεθεωμένων καρναβαλιστών. Η Καθαρή Δευτέρα έκανε την τελευταία προσπάθεια να παρατείνει το πολύχρωμο ξεσάλωμα μιας υστερίας, που από μόνη της είχε πάρει τον δρόμο της αποχώρησης.  Η παρατεταμένη βροχή, όμως, που έλιωνε ότι χάρτινο εμπόδιζε την αναγνώριση, απέκλειε την εξ αμάξης ευχέρεια έκφρασης και επέβαλε την αρχή της περισυλλογής και της ανασύνταξης. Και εκεί που σταθήκαμε να πάρουμε μια ανάσα, πιστεύοντας πως οι  μάσκες έπεσαν, να σου τα καρναβάλια, ξανά, σε πρώτο πλάνο. Η υποκρισία άπλωνε μεγαλοπρεπώς τα μακριά της πόδια μπροστά από το κάθε βήμα μας, επισημαίνοντας πως οι δήθεν χαρούμενες εκδηλώσεις δεν τελείωσαν.   

Γιατί θα πρέπει να καθαγιάζουμε με ταμπέλες και επικεφαλίδες στις ευκαιριακές εορταστικές  εφευρέσεις;  Πόσες μέρες συνολικά το χρόνο γιορτάζει επίσημα μια γυναίκα τον εαυτό της;  Γέννηση, βάφτιση, γάμος, κάμποσοι ετήσιοι κύκλοι και στο τέλος, ερήμην της, το μεγαλύτερο ξεφάντωμα λόγω προδιαγεγραμμένης αποχώρησης. Στο μεταξύ παρεμβάλλονται και όσες γεννήσεις, βαφτίσεις και γάμοι της επιτρέπονται  άνωθεν.  Όμως, συνολικά πόσες; Δέκα, πέντε, μία ή καμία; Και ποιος καθορίζει σ αυτή τη γη το γιατί και το πότε; Τα καταστήματα δώρων, τα ανθοπωλεία, τα εστιατόρια ή μήπως ο εργοδότης της, που της παρέχει ολιγόωρη προφορική άδεια;

Φοβάμαι πως όλα αυτά, εκτός από το να καλύπτουν συναισθηματικές ικανοποιήσεις ή κοινωνικές καταξιώσεις, εξυπηρετούν και κάποιες «αναγκαίες» χρηματοοικονομικές ανακατατάξεις από μετακινήσεις κεφαλαίων. Και αυτό έγινε γνωστό όταν ο κόμπος σκάλωσε στο χτένι και βγήκαν στη φόρα όλες αυτές οι ιδιοτελώς υποκινούμενες υστερίες, που αποδίδουν καρπούς σε ευτελώς σκεπτόμενα άτομα. Τώρα, λοιπόν, είναι ώρα να χαμογελάσουμε χλευαστικά απέναντι σ αυτού του είδους τις απελπισμένα προκαθορισμένες εκδηλώσεις υπεροχής.  

Η κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να γιορτάζει όποτε αρέσει στην ίδια. Να το κάνει όταν εκείνη κρίνει αναγκαίο και να μην χρειάζεται ούτε υποκινούμενη ούτε μαζική προετοιμασία. Και  για όποιον διαφωνεί, υπενθυμίζω πως η άγνοια φέρνει πρώτα την επιφύλαξη και μετά την αμφισβήτηση.

 

Ο εκ Βαθέων Αναρωτηθείς

              

Στην ποιήτρια Μαρία Σκουρολιάκου

Με καλεί ο αβυσσαλέος λυγμός των πουλιών που πεινάνε.
Τ ακούω να ζητιανεύουν τον άρτο, που η ποιήτρια ζυμώνει με αρτεσιανό νερό.

Θολώνουν τα μάτια μου από το κατακόκκινο όχι της Μήδειας.
Τί όνομα να σταυρώσω στην πέτρα για το θεριό που γεννάει αυτόχειρες;

Στοιχίζω τις λέξεις, που σβήνουν το εμβατήριο της νύχτας,
κι, όσο προβάλει η αυγή ροδόχρωμη,
ανασαίνω το πρώτο κλάμα ενός παιδιού που γεννιέται.