Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016







Σκηνές παραθαλάσσιες...

Τον λέγανε Γιώργο και όλο γκρίνιαζε.
«Γιώργο έλα ’δω», φώναζε η μεγάλη κυρία. Η μικρή κυρία κάπνιζε, μετρώντας τα προβατάκια της θάλασσας.
«Γιώργο, μην πας στη βρύση. Έλα πίσω». Αδιάφορος ο Γιώργος.
«Όχι δεν έρχομαι», είχε μπουχτίσει με τόσα «μη» το παιδί. Φαινόταν.
«Γιώργο, άσε το γατί. Θα σε γρατσουνίσει. Μην το πιάνεις από την ουρά».
«Γιώργο, θα πετάξεις τα ποτήρια κάτω».
Ο Γιώργος είναι ντυμένος στα μπλε, σορτσάκι και τζόκεϊ με το γείσο γυρισμένο στον αυχένα. Κλωτσάει το τραπέζι και με ένα πλαστικό ποτήρι το χτυπάει, αναπαράγοντας ήχους μοναστηριακού σήμαντρου.
«Γιώργο, σταμάτα. Δες το σκυλί, πως σε κοιτάζει. Θα το αφήσω να σε δαγκώσει».
«Πες του και ’συ κάτι. Δεν τον βλέπεις τόση ώρα;», λέει η μεγάλη κυρία στη μικρή.
«Γιώργο θα σε μαλώσω», λέει η μικρή κυρία και προσπαθεί ν’ ανάψει νέο τσιγάρο. Η μεγάλη κυρία χάνει την ψυχραιμία της.
«Γιώργο, κάτσε ήσυχα! Θα σου τις βρέξω!», λέει.
Ο Γιώργος βγάζει το τζόκεϊ και χτυπάει τη μεγάλη κυρία στο κεφάλι.
«Γιώργο σταμάτα, επιτέλους!», τσιρίζει η μικρή κυρία και, αυτόματα, γυρίζει προς την αντίθετη πλευρά, προσπαθώντας ν’ ανάψει το εκατοστό τσιγάρο της. Ο Γιώργος, ουρλιάζοντας, σπρώχνει το τραπέζι. Ό,τι γυάλινο υπήρχε πάνω σ’ αυτό διαμελίζεται στις πλάκες του παραθαλάσσιου καφενείου, παράγοντας αρμονικό ήχο με τις στριγκλιές της μεγάλης κυρίας, από τις οποίες δεν βγαίνει νόημα.
Η μικρή κυρία καπνίζει αρειμανίως. Ο Γιώργος αρχίζει να τρέχει, παίρνει μια πέτρα και σταματάει μπροστά στο σκυλί με το χέρι σηκωμένο. Το σκυλί αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και αρχίζει να γαβγίζει. Δεν μπορεί να το βάλει στα πόδια, είναι δεμένο.
Η κυρία του σκύλου προσπαθεί να μιλήσει όσο πιο ευγενικά γίνεται και να ηρεμήσει το παιδάκι, που κατάφερε ν’ αγριέψει τον σκύλο της. Καταφτάνει η μεγάλη κυρία φωνάζοντας:  
«Γιώργο, σταμάτα! Θα σε δαγκώσει το σκυλί!».
«Φοβάται τα σκυλιά;», ρωτάει η κυρία του σκύλου την μεγάλη κυρία.
«Κι εσείς άμα είσασταν τεσσάρων χρονών και σας γάβγιζαν θα τα φοβάσασταν».
Ο Γιώργος πετάει την πέτρα στο σκυλί, γαβγίζοντας.
«Να, τον γάβγισα κι εγώ, για να μάθει», λέει.
«Θα έπρεπε να δέσω το παιδί με το λουρί του σκύλου και να το πάρω μαζί μου, να το εκπαιδεύσω, αλλά δεν αξίζει. Έχω δαπανήσει πολύ χρόνο για να μάθω το σκυλί μου να φέρεται», μου λέει η κυρία του σκύλου.     
Τι να πω; Δεν είπα τίποτα.   


Δεν υπάρχουν σχόλια: