Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015





Αλλόκοτη ζωή

Είπα, κοίτα να δεις τ’ αφήσαμε ήσυχα όλα πίσω μας.
Μάκρυναν τα Χριστούγεννα, πάει κι η Πρωτοχρονιά, σκεπάστηκαν με χιόνια.
Καταλαγιάζει ο πόνος, θα παγώσουνε τα μίση, θα κουρνιάσουν οι καρδιές
θα ζεσταθεί η μια κοντά στην άλλη, ότι κι αν γίνει.
Τέλειωσε ο χρόνος που όλοι θέλανε να φύγει.
Ξεκόλλησε απ' την πλάτη μας.
Περάσαμε απέναντι στην άλλη όχθη,
τινάξαμε τη σκόνη του, ξορκίσαμε τη μυρουδιά του.
Τώρα αρχίζει το ταξίδι, αναθαρρήσαμε. Κοντεύουμε όπου να ‘ναι.
Θάφτηκαν όλα τα παλιά, που ‘σκαβαν τις καρδιές και τις ανάσες πόναγαν.
Φύσηξε αέρας καθαρός, πάγωσε τις ασκήμιες.
Αλλόκοτη ζωή! Με κάθε δευτερόλεπτο χτυπάει κι ο θάνατος.
Σήμερα εδώ αύριο εκεί, όσοι απομένουνε μετράνε τους νεκρούς τους.
Οι ψυχές δεν γαληνεύουν με ευχές, ούτε τα λόγια συντηρούνε υποσχέσεις.
Όταν τα μίση στήνονται απέναντι χρειάζονται καρδιές ν’ αντισταθούν,
να σφίξουν την οργή, να την πονέσουν, μπας και τρομάξει και χαθεί.
Αλλόκοτη ζωή. Ξεδιάντροπα οπλίζεις χέρια
 και σβήνεις τις ψυχές που δεν μπορείς να φέρεις πίσω,
με σίδερα που βγάζουμε φωτιές ζητάς δικαιοσύνη.
Πόσο κρατάει ένας κρότος που αφαιρεί ανάσες;  Μια στιγμή;
Τι να προλάβεις να φυλάξεις; Σαστίζεις μόνο.
Κι άμα είσαι απ’ τη μεριά που ζει.
Γιατί απ’ την άλλη τη μεριά η ανάσα βολοδέρνει
σαν την κλωστή ανάμεσα σ’ ελπίδες και σταγόνες αίμα.
Κάθε φορά, σαν κόβεται η συνέχεια που το μέλλον χτίζει,
εύχεσαι να βρει το κουράγιο η χώρα που πονάει για τα παιδιά της,  
να δώσει αγώνα και τη μοίρα της να σβήσει, την κακή, που τηνε σφίγγει.
Δένονται με λευκό πανί παρόν και μέλλον
και δάκρυα στέλνουνε "απ’ το νότο, που η αγάπη κάνει κρότο".



κα. πα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: